Think Piaf, Marlene Dietrich,                      Marianne Faithfull                      Think Paris and her 'bad' women                 Nathalie Matteau &  Les hommes Perdus                       De van oorsprong Frans-Canazangeres is bezig een                            bekendheid te worden in het Nederlandse clubcircuit -                           en als ze grote zalen gaat vullen, dan nog zal de sfeer er                          intiem zijn. Want Nathalie en haar Hommes Perdus staan                         zo dicht bij het publiek dat je je al vaste klant van het                        etablissement waant, al was je nooit eerder daar.                      Ingetogen en uitbundig tegelijk, zo staat ze  temidden van haar                   muzikanten en tovert het zaaltje om tot een intieme nachtclub als in de dertiger jaren. Ze zingt  zacht en overweldigend, weemoedig en meeslepend, met een licht  hese stem die zalen vol rook doen vermoeden. Ze spreekt Frans, Duits, Engels en Nederlands - Nederlands met een prachtig accent - en ze vertelt; tussen de nummers, tijdens de nummers, na de nummers. Met humor en zelfspot, met bewondering en liefde. Over de liefde, over grote steden. Over vinden en verliezen. Over het leven. In chansons, blues, jazz. Een vleugje Kurt Weil. Een kraaienmars. Brel. Haar uitvoering van 'Mijn vlakke land': huiveringwekkend mooi! Om haar heen haar begeleidingsband  ‘Les Hommes Perdus'. Als je het voor elkaar krijgt je ogen van Nathalie af te wenden, dan zijn deze verloren mannen evenzeer een plezier om naar te kijken. Ze bespelen hun instrumenten niet alleen - ze zijn hun instrumenten.  Accordeon en piano [Michaël Breukers]; trombone, alt trombone, melodica, harmonica [Leon van Egmond]; bas en alt sax [Peter Dupont]; drums [Kees Swanenberg]; bombardon [Erik Potters].